(১)
আপুনি যদি জীৱনত বিফল হৈ থাকে তেন্তে কিছুমান মানুহে আপোনাক উপহাস কৰিব, আনহাতে যদি আপুনি সফলতাৰ ফালে আগবাঢ়ি যাবলৈ ধৰে তেতিয়াও সেই মানুহবোৰে হিংসাত জ্বলি-পুৰি মৰিব। এনেকি বহু সময়ত আপোন মানুহো।
(২)
আটাইতকৈ ডাঙৰ বেমাৰ হ'ল অপ্ৰয়োজনীয় সন্দেহ। যিয়ে সেইজন ব্যক্তিক ভিতৰি ভিতৰি পুৰি ছাই কৰি দিয়ে, অথচ সি নিজেই নাজানে।
(৩)
যি মানুহ অতিৰিক্ত ভাবে টকা-পইচাৰ কথা চিন্তা কৰি থাকে, বেলেগক দিবলৈ ভয় কৰে, তেনে মানুহে কেতিয়াও টকা সাঁচিব নোৱাৰে। সময়ত বেলেগ ফালেৰে তাতোকৈ বহু বেছি ওলাই যায়।
(৪)
কিছুমান মানুহ নিজেও শান্তিত থাকিব নিবিচাৰে, আনকো শান্তিৰে থাকিবলৈ নিদিয়ে। শান্তি নিজৰ ভিতৰৰ এক সুক্ষ্ম অনুভূতিৰ বাহিৰে আন একো নহয়।
(৫)
এনে কিছুমান মানুহ থাকে, যি নিজে কি কৰি আছে নিজেই নাজানে। যাক আনেতো দূৰৈৰ কথা নিজেৰ আত্মায়ো সলনি কৰিব নোৱাৰে।
(৬)
কিছুমান মানুহে নিজৰ বিবেক-বুদ্ধিৰে কাম কৰিব নোৱাৰে, আৰু তেনে মানুহে আনকো নিজৰ দৰেই ভাবে। কিছুমানে আনৰ মগজুক পৰিচালনা কৰি ভাল পায়, তেনে ব্যক্তিয়ে আনকো তেওঁৰ দৰে এজন পৰিচালক বুলি ভাবে।
(৭)
জীৱনৰ স'তে যুঁজ কৰিব জনা মানুহৰ বিপদত সময় আৰু প্ৰকৃতিয়ে সহায় কৰে। আনহাতে ঈশ্বৰৰ নাম-কীৰ্তন কৰি আনৰ মনত আঘাত দিয়া মানুহক সময় আৰু প্ৰকৃতিয়ে তেনেধৰণৰেই বিচাৰ কৰে।
(৮)
এসময়ৰ নিয়ম আন এসময়ত অনিয়ম হৈ পৰে। সময় সদায় একে সোঁতেৰে গতি নকৰে।
(৯)
যেতিয়া নিজৰ তেজেই নিজৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰে, তেতিয়াই বহুতে নিজকে নিঃশেষ কৰি দিয়ে, কিছুমানে আকৌ জীয়াই থাকিবলৈ যুঁজ কৰিব পাৰে, আন কিছুমানে জীৱন-মৃত্যুৰ দোমোজাত বিভ্ৰান্ত হৈ পৰে।
